— Dat iets zou verdwijnen voordat jij het zou vinden.
HET BONNETJE VAN HET NIEUWE MATRAS Mijn zus gooide het oude matras van onze moeder weg en zei: — Ga niet
— Ik dacht dat we het gewoon zouden uitpraten…
— Eet, Peter. Dit zijn huisgemaakte dumplings, geen kartonnen bakjes zoals Laura je vroeger gaf.
— Mam, gaan we eten? — vroeg ze zo opgewekt mogelijk.
  Toen Sofie die middag van de universiteit naar huis liep, voelde het alsof haar voeten de grond
— Ben jij weggelopen van huis? — vroeg iemand op een avond.
1934 Het huis was stil die avond, maar het was geen gewone stilte. Het was de stilte vóór een beslissing
— En hoeven jullie geen huur meer te betalen?
Toen mijn man me verliet voor een jongere vrouw, verloor ik niet alleen mijn huwelijk. Ik verloor bijna
— Heb jij de jurk meegenomen? vroeg ik.
Op de diploma-uitreiking stond mijn dochter tegen de muur in haar oude schooluniform en versleten ballerina’s
— Maar wie leest dan sprookjes voor?
Ik was tweeënvijftig toen ik thuiskwam met boodschappentassen vol eten voor mijn gezin en ontdekte dat
— Zie ik spoken of gedraagt Sanne zich vreemd?
— Leg die spies onmiddellijk terug, zei Laura met een stem die scherper klonk dan ze zelf had verwacht.
— Ik weet niet zeker of jij de vader bent.
Toen Eva tegenover mij aan de keukentafel ging zitten, wist ik meteen dat er iets mis was. We waren bijna