“Buig nooit voor mensen die rijkdom verwarren met waarde.”
“Trekt ze aan. En kniel daarna op die steen om mij te bedanken dat ik een mijnwerkersdochter überhaupt
“Nee, Eleanor. Dat hebben jullie zelf gedaan.”
Toen de glazen champagneflûte uit Eleanor van der Bergs hand op de marmeren vloer uiteenspatte, leek
— Je hoeft niet alles te weten om niets kapot te maken.
In een luxe trouwzaal in Amsterdam viel een stilte die bijna onnatuurlijk aanvoelde. De kroonluchters
— Dat iets zou verdwijnen voordat jij het zou vinden.
HET BONNETJE VAN HET NIEUWE MATRAS Mijn zus gooide het oude matras van onze moeder weg en zei: — Ga niet
— Ik dacht dat we het gewoon zouden uitpraten…
— Eet, Peter. Dit zijn huisgemaakte dumplings, geen kartonnen bakjes zoals Laura je vroeger gaf.
— Mam, gaan we eten? — vroeg ze zo opgewekt mogelijk.
  Toen Sofie die middag van de universiteit naar huis liep, voelde het alsof haar voeten de grond
— Ben jij weggelopen van huis? — vroeg iemand op een avond.
1934 Het huis was stil die avond, maar het was geen gewone stilte. Het was de stilte vóór een beslissing
— En hoeven jullie geen huur meer te betalen?
Toen mijn man me verliet voor een jongere vrouw, verloor ik niet alleen mijn huwelijk. Ik verloor bijna
— Heb jij de jurk meegenomen? vroeg ik.
Op de diploma-uitreiking stond mijn dochter tegen de muur in haar oude schooluniform en versleten ballerina’s
— Maar wie leest dan sprookjes voor?
Ik was tweeënvijftig toen ik thuiskwam met boodschappentassen vol eten voor mijn gezin en ontdekte dat